Jamie Cullum, 7 juni 2010, Heineken Music Hall
Jamie Cullum
Het is snikheet in de afgeladen Heineken Musci Hall, wat een slimme manier is om de bierverkoop wat op te krikken. De oude Freddy zou tevreden zijn. Dan gaat het licht uit en kort daarna betreedt een klein Engels mannetje met piekhaar, gekleed in een uitgelubberd wit t-shirt en een oude spijkerbroek, het podium.
Cullum begint goed met het prachtige I’m All Over It. Hier heeft hij iets weg van Paul McCartney. Maar hij lijkt net zo goed in de verte iets op Frank Sinatra, Robbie Williams, Jerry Lee Lewis en Thelonious Monk. De dertigjarige Brit heeft alle invloeden opgezogen en er iets heel eigens van gemaakt. Zijn muziek is helemaal 2010. Ook als hij een van zijn covers speelt (van Cole Porter tot Jimi Hendrix tot Rihanna), hoor je direct dat het Jamie Cullum is, zo herkenbaar is zijn stijl.
Cullum is een geweldige zanger. Hij heeft een lekker rauw schuurpapierrandje op z’n stem en ik ben gek op z’n timbre. Daarnaast is hij een ware meester op de piano. Wat we zien is een artiest in de kracht van z’n leven. Voor een pianist is het soms moeilijk om een dynamische show te geven, want je kunt nu eenmaal niet over het podium springen zoals met een gitaar. Maar voor Cullum is dit totaal geen beletsel. Op zijn gympies stuitert hij vrolijk van de ene kant naar de andere. Net als Mika gebruikt hij de piano regelmatig als opstapje om op te klimmen. En om er dan weer vanaf te springen.
Verder blijkt een vleugel het ook goed te doen als slaginstrument. Een fraai pizzicato-effect is het als Cullum tijdens het pianospelen de snaar even vastpakt. Hoewel de schijnwerper op Cullum staat gericht, zie je dat de band echt samen aan het spelen is, er is interactie met elkaar en met het publiek, dat opmerkelijk goed in de muziek zit. Ook de songs die meer jazz dan pop zijn, gaan er goed in. Het decor is sober, maar gadgets of speciale effecten worden niet gemist.
Halverwege de show dreigt de aandacht even te verslappen, maar Cullum komt sterk terug. Tijdens de toegift, met High And Dry, gebeurt er een wonder: het normaal gesproken in Nederland bij concerten ALTIJD aanwezige geroezemoes, die muur van gekakel die als een deken over elk optreden ligt, verdwijnt! Eigenlijk is het geen mirakel, maar puur een prestatie van Jamie Cullum. Ik heb zoiets nog niet eerder meegemaakt in de Heineken Music Hall. Cullum voert het prachtnummer solo uit, terwijl hij zichzelf begeleidt op de piano. Hij speelt weer met de dynamiek, eerst recht in de microfoon zingend, dan afgewend, zacht. En het publiek luistert ademloos toe. De hele fokking zaal is muisstil!
Terwijl even later de massa zich verdringt voor de uitgang, hoor ik velen nog steeds de melodie neuriën. Zeer tevreden keert iedereen huiswaarts.
Jeroen Louis, 8 juni 2010
Foto: Jazz Fest Wien Team
