Rodrigo y Gabriela, 28 november 2008, Paradiso, Amsterdam
James Morrison, 14 januari 2009, HMH, Amsterdam
Golden Earring, World Forum, Den Haag
Chaka Khan, 5 februari 2009, Paradiso, Amsterdam
Muziek: concertimpressies
Rodrigo y Gabriela
Als liefhebber van gitaarmuziek en alles wat Zuid-Amerikaans is kon ik dit concert natuurlijk niet missen. Rodrigo en Gabriela zijn twee jonge Mexicanen die tamelijk virtuoos de akoestische gitaar bespelen. Daarbij zijn ze fan van Metallica. Gabriela klopt en slaat op haar gitaar alsof ze Lars Ulrich zelf is, terwijl Rodrigo meer de solo's a la Kirk Hammett doet. Zo blijkt dus dat je met twee Spaanse gitaren ook snoeiharde metal kunt spelen, overgoten met een zonnig Mexicaans sausje. Een heerlijke combinatie. Dat was beslist ook de mening van het publiek. Het enthousiasme was groot. En terecht.
James Morrison
Vroegûh had ik vrijwel altijd alle platen van de artiesten en bands wier concerten ik bezocht. O wat keek ik neer op het volk dat de artiest in kwestie eigenlijk alleen maar van de radio kende. Ouder en wijzer geworden, heb ik dat rare elitaire standpunt inmiddels al lang verlaten. Zo gebeurde het dat wij in een volle zaal tussen jonge meisjes luisterden naar James Morrison. We kenden niet eens alle hits, maar dat maakt niet uit. Je merkt tegenwoordig dat een nummer een hit is doordat dan alle mobieltjes de lucht in gaan om het lied te filmen. Verstokte oude rockers die hadden gezegd 'Wie ga je zien? Jim Morrison, die is al lang dood joh! Hahahaha' kregen ongelijk: het concert van deze jonge Brit was beslist de moeite waard. Morrison heeft een mooie hese stem en brengt goede liedjes. Wat hij nog een beetje mist aan uitstraling en songwriting-capaciteiten, maakt hij goed met enthousiasme. Het was bovendien gezellig tussen de zestienjarige meisjes. Alleen voelde ik me opeens weer oud toen ik de enige in de zaal leek te zijn die wist dat het nummer Changes niet een nieuw onbekend nummer van James Morrison is, maar een oude cover van David Bowie.
The Golden Earring
De leden van de Earring zijn rock'n roll zoals het eigenlijk zou moeten voor mensen met hun ervaring. Heel gewoon en benaderbaar en zonder aanstelleritis. Op hun leeftijd geen kinderachtig gedoe meer met drank, drugs en vrouwen. Gewoon stipt op tijd beginnen, je ding doen en dan ook op de minuut af klaar zijn op het afgesproken (niet al te late) tijdstip. Dan nog wat dollen met de boys, een paar biertjes en op tijd naar bed. Zo stel ik me dat voor bij die gasten. Door dit 
alles zou je bijna vergeten hoe goed ze eigenlijk zijn. Zouden ze uit de VS of Engeland komen, dan werden ze hier ongetwijfeld meer gewaardeerd. Binnen hun stipte rooster en in een oersaaie zaal levert de band met enorme passie en gedrevenheid wel degelijk een écht rockconcert af. De songs staan als een huis en man, wat spelen ze strak! Qua performance staan de heren met al hun ervaring echt op een eenzaam hoog niveau. Ze zijn allemaal erg goed, maar George Kooymans sprong er wat mij betreft uit. Vocaal ijzersterk en waarlijk een Meester op de gitaar! Zelfs akoestisch is de Golden Earring heavier dan menige ingeplugde band. Vijf sterren.
Chaka Khan
Afgeladen vol zit onze favoriete concertzaal deze avond. In de jaren 80 heb ik Chaka Khan al eens gezien, toen ze optrad met haar toenmalige hit I feel For You (geschreven door Prince) in de pauze van het Indoor Motorsport Gala in het Sportpaleis Ahoy'. Dat is nu 25 jaar geleden. Onze vaste stek aan de balustrade op de eerste verdieping 
van Paradiso heeft veel voordelen: prima zicht op het podium, goed geluid, dicht bij de bar en perfect om voorafgaand aan de muziek het publiek te observeren. Naast ons duikt de zanger van Boney M op. Gaat het een seventies/eighties evenement worden? Dat lijkt mee te vallen. We constateren dat de mensen die op Chaka Khan afkomen in het algemeen meer modebewust, hip en trendy zijn dan de bezoekers van een rockconcert. Meer homo's ook. Als de show is losgebasten danst en zingt iedereen mee. Chaka Khan is klein maar zingt als een reuzin. De band bestaat geheel uit Afro-Amerikanen, sommigen met Obama-shirt. Elke achtergrondzanger krijgt de gelegenheid om te schitteren. De achtergrondzangeressen lijken blij verrast over het applaus. Op het podium nemen ze foto's van elkaar om het moment vast te leggen. Chaka Khan vertelt dat ze vroeger drugs en drank gebruikte, tot ze het licht zag. Het lijkt alsof we in een zwarte kerk in het zuiden van de Verenigde Staten zijn. Als het niet zo'n cliché was, zou ik zeggen: het dak gaat eraf. Overal waar we kijken, zien we een kolkende massa in een sfeer van love peace and understanding. De gevoelstemperatuur bereikt zomerse waarden. Als we weer buiten door de vriesnacht lopen weten we: Het was funky en spetterend en helemaal 2009.
Jeroen Louis, 2 april 2009
