Paul McCartney, 9 december 2009, Gelredome, Arnhem
Muziek: Paul MCartney in Arnhem
Rond mijn geboortedatum werden The Beatles opgeheven. Mijn eerste kennismaking met de band zal in mijn vroege tienerjaren zijn geweest, toen ik in de platenkast van mijn ouders de LP Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band vond en de single Strawberry Fields/Penny Lane, met in de laatste groef een eindeloos repeterend psychedelisch geluidje.
De Beatles kwamen pas echt bij mij binnen toen ik op mijn negentiende of twintigste logeerde bij een Hongaarse familie in de plaats Gödöllö, niet ver van Boedapest. In mijn kleine, snikhete kamertje stond naast het logeerbed een kleine casetterecorder. Op het enige bandje een verzameling rustige liedjes van The Beatles. Zo betoverend als in die hete Hongaarse nacht hadden ze nog nooit geklonken.
Later heb ik alles van The Beatles verzameld, te beginnen met de latere werken en daarna ook de vroege LP’s. Ik vind het de beste groep ooit en kan me eerlijk gezegd niet voorstellen dat een ander het daar niet mee eens zou zijn. De enige groep die kan wedijveren met The Fab Four is Queen, maar dat is weer een heel andere soort band. Daarna komt er een tijd niets en dan volgen tientallen andere geweldige groepen. Ik ga er niet eens aan beginnen om deze voorliefde te motiveren, het lijkt me duidelijk.
Als je kijkt naar de meeste andere groepen, hebben The Beatles ontstellend kort bestaan. De solowerken van de vier individuele leden zijn ook goed, waarvan ik persoonlijk Lennon de minste vind. Zijn composities bij The Beatles waren briljant, evenals de uitvoering (die stem!) maar dat was naar mijn mening een heel stuk minder in de jaren zeventig. Volgens mij gooide hij er een beetje met de pet naar. George Harrison maakte wel erg goede muziek en zelfs Ringo ontpopte tot een soloartiest. Maar de beste en meest constante was toch wel Paul McCartney. Vooral met Wings maakte hij nummers die op dezelfde hoogte staan als het beste van The Beatles.
Dat bleek ook tijdens het concert in het Gelredome. Band On The Run, Mrs. Vanderbilt enzovoort klonken geweldig. In de jaren na de dood van Linda had Paul soms een dipje, maar wat mij betreft is hij weer helemaal terug. Hij was fantastisch goed op dreef. Op de zang was niets aan te merken. Het is Paul McCartney en veel mensen vinden het maar normaal, maar wat een veelzijdige zanger is hij eigenlijk. Van rustige ballads tot up-tempo rock (Helter Skelter bijvoorbeeld), hij doet het allemaal moeiteloos. Zijn leeftijd speelt momenteel geen enkele rol.
Wat ook opviel was zijn vaardigheid met allerhande instrumenten. Op geen van hen is hij virtuoos, maar hij kan zichzelf op elk willekeurig instrument begeleiden. Het beste is hij waarschijnlijk wel op de bas, met heel herkenbare baslijnen, maar ook op de gewone gitaar doet Paul het prima, net als op de piano en de ukelele. Hij heeft ook wel een hele goede band achter zich. De koortjes doen ze live en foutloos. Het is een gelikte show, maar er is ruimte voor spontane momenten, bijvoorbeeld toen het publiek in Arnhem bleef doorzingen bij Give Peace A Chance.
De hommages aan John Lennon en George Harrison waren mooi. Het enige dat ontbrak was een verrassingsoptreden van Ringo. De hele setlist was één groot feest. Ook de nieuwe nummers waren prima, vooral de ballad die McCartney heeft geschreven voor de film Everybody’s Fine: (I Want To) Come Home. Wat ik ook waardeer in McCartney is dat hij tijdens concerten de muziek laat spreken, hij bewaart zijn ideeën over het redden van de planeet (overigens een prima gedachte - wat mij betreft is het elke dag Meatless Monday) voor andere podia. Goddank geen Bono-achtige preken vanaf de bühne.
De hele avond heb ik genoten, van het begin tot het eind. Buitengewoon om mee te mogen maken. Een objectief verslag is het niet geworden. Ik ben gewoon een hele grote fan. Maar daar schaam ik me niet voor. Paul McCartney is gewoon de beste.
Hieronder de setlist om van te watertanden:
Magical Mystery Tour
Drive My Car
Jet
Only Mama Knows
Flaming Pie
Got To Get You Into My Life
Let Me Roll It / Foxy Lady
Highway
The Long and Winding Road
(I Want To) Come Home
My Love
Blackbird
Here Today
Dance Tonight
And I Love Her
Mrs. Vanderbilt
Eleanor Rigby
Band on the Run
Ob-la-di Ob-la-da
Sing The Changes
Back in the U.S.S.R.
Something
I’ve Got a Feeling
Paperback Writer
A Day in the Life/Give Peace a Chance
Let It Be
Live and Let Die
Hey Jude
Encore 1:
Day Tripper
Lady Madonna
Get Back
Encore 2:
Yesterday
Helter Skelter
Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band (Reprise)
The End
Jeroen Louis, 20 januari 2010
