Mika, 7 mei 2010, Heineken Music Hall
Escapisme van het hoogste niveau: Mika
Dodenherdenking, 4 mei 2010: er klinkt een schreeuw op de Dam en de menigte, bijeen voor de kranslegging, slaat op hol. Vrouwen en kinderen worden in blinde paniek opzij geduwd, ook door Máxima, die zich met de rest van de Koninklijke familie haastig uit de voeten maakt. Na afloop blijkt het een overspannen reactie te zijn op de kreet van een gewone zwerver, die daar dagelijks zit en elke dag wel een keertje schreeuwt.
Het incident staat niet op zichzelf: Pim Fortuyn, Theo van Gogh, Karst Tates. Van het ooit zo gezapige Nederland is niets over. Ook in de wereld om ons heen heersen chaos en paniek. De financiële crisis, de wankelende euro, een aswolk die het vliegverkeer lamlegt, overal is onrust. In Amsterdam zijn de vuilnismannen en schoonmakers al weken in staking. Als we op de ArenA Boulevard aankomen, dat afgrijselijke toonbeeld van hedendaags gestandaardiseerd vermaak, met een stadion, muziekhal, megabioscoop, vreettentjes en winkels om te funshoppen, lijkt het alsof we een vuilnisbelt betreden. Overal ligt troep. Ratten knagen aan weggewaaide etensresten.
Is de Titanic aan het zinken? Het orkest speelt onverstoorbaar door. Op diezelfde vierde mei zie ik ’s avonds op de televisie de film Der Untergang . Terwijl Berlijn volledig in puin wordt geschoten en Hitler zijn testament dicteert, storten Duitse officieren zich met halfnaakte dames in een dronken feestgelag. Dansen op de rand van de IJslandse vulkaan. How can we dance while our beds are burning? vroeg een idealist zich ooit af. Inmiddels is hij overigens minister en draagt hij een stropdas.
Mika, 26 jaar, kind van een Amerikaanse vader en een Italiaanse moeder, geboren in Libanon, opgegroeid in Parijs en Londen, is een zanger en entertainer. Hij past perfect in deze tijd: Geen protestsongs, geen doom & gloom of vertwijfeling over brandende bedden, maar een tijdelijke ontsnapping uit de ontreddering. Mika predikt troost en tolerantie. Dikke vrouwen steekt hij vrolijk een hart onder de riem: Big girls, you are beautiful. Hij is jong, energiek, opgewekt.
Mika is een mengeling van Freddie Mercury, Valentino Rossi, Grace Kelly, Elton John en Liza Minelli. Mika is puur theater. Hij grijpt deels terug op het verleden, toen alles beter was. We zien zwartwit-beelden en keren terug naar 50 en 60. Maar tegelijk maakt Mika er iets nieuws en tijdloos van. Een gezelschap zit gezellig op de bank naar een oude televisie te kijken. De eerste man op de maan. Als een deus ex machina zweeft Mika vanuit de nok boven het podium naar beneden. Hij ontdoet zich van zijn ruimtevaarderspak en verdwijnt. Snel keert hij – omgekleed – terug om te beginnen aan een wervelend concert.
Mika zingt op zijn plaat veel nummers met een kopstem. De meeste zangers vermijden het op het podium om met falsetto te zingen, maar Mika niet. Live klinkt hij net zo goed als op de cd. Hij danst, zingt en speelt piano, omringd door een bataljon vrolijke danseressen, die zó lijken te zijn ontsnapt uit een videoclip van Gwen Stefani. Alice in Wonderland in de Heineken Music Hall. Op het podium heeft Mika een toverkoffer, als hij hem opent komt er weer een nieuw nummer uit, steeds in een dromerige, poëtische enscenering.
Mika is een wonderkind, die moeiteloos en met veel brille een prachtige show maakt. De muziek en uitvoering is van hoog niveau. Relax, Take It Easy is zijn boodschap.
There is an answer to the darkest times.
It's clear we don't understand but the last thing on my mind
Is to leave you.
I believe that we're in this together.
Don't scream - there are so many roads left.
Relax, take it easy
For there is nothing that we can do.
Gesterkt en verkwikt gaat iedereen weer naar buiten, zich glimlachend een weg banend door het vuil en de ratten. We kunnen er weer even tegen. Mika biedt escapisme op het hoogste niveau.
Jeroen Louis, 11 juni 2010
Foto: Simple_Dog
