A. Moonen, De wurger van Delft, verhalen, eerste druk 1986, 160 blz, Veen
Boeken: De wurger van Delft - A. Moonen
'Doodgaan is het ergste wat u kan overkomen. Vaak valt het mee, meestal valt het tegen', schrijft A. Moonen in De wurger van Delft. Het moment van de waarheid brak voor de schrijver aan op 24 januari 2007, toen hij op 69-jarige leeftijd in Rotterdam overleed.
A punt Moonen is een auteur over wie ik hoorde tijdens mijn studententijd. Dat was wat! Die moest je lezen. Zo kwam ik aan De wurger van Delft. Na vijftien jaar, als het niet meer is, keek ik het boek weer eens in. 'Ik had een boel te vertellen over mijn leven als steuntrekker', schrijft hij. En zo is het. Het gaat veel over kwaaltjes en vooral over poep & pies en piemel & kont. Onderwerpen die steeds terugkeren zijn een slecht zittend kunstgebit, contactadvertenties, hoerenbezoek, een leren wortelbandje strak om de ballen, een tweedehands ribcolbert, de ruwe turk, burengerucht en de kater Sampie.
Soms zitten er goede zinnen in, zoals deze: 'Zijn vriendin kon mij enkel bekoren qua instelling en spontaan gedrag. De gelukkige bezitster van een overdadige kont kon zij allerminst genoemd worden.'
De tekst op de achterflap belooft 'stilistisch meesterschap'. Qua stijl en onderwerpen doet het enigszins denken aan Charles Bukowski, J.A. Deelder (vooral het titelverhaal) een klein snufje Céline, met wat Simon Vinkenoog, Heere Heeresma, veel C.B. Vaandrager en jawel, een flinke dosis Reve. Het zijn vooral de ouderwetse woorden en van die tussenzinnetjes: Het leven is een geschenk, zonder meer. Tel uit uw winst. Wat een vernuft.
Toen ik twintig was, las ik dit graag. Ook nu nog zouden studenten het werk van Moonen interessant vinden, denk ik. Maar als volwassene gaat dit proza helaas toch snel vervelen. Het spijt me dat ik het zeggen moet. Misschien dat het met een flinke borrel op nog wat is? Op de nuchtere maag doet het nogal triestig aan, een eenzame oudere man (de schrijver dus) die zich met deze dingen bezig houdt, verzot op vieze praatjes.
'Hoe dan ook, zo u het mij vraagt, belooft ’t een neukgericht weekeinde te worden. Zo niet, geen nood, dan behelp ik mij met een door mezelf volgescheten voor te binden onlangs aangeschafte rubberkut. Maar nou wordt het tijd voor een valium 5 mg.'
Ach, hij maakte er tenminste muziek bij, om met Reve te spreken. Nu lees ik dat hij zijn laatste jaren sleet in een seniorenflat in Oud Mathenesse, Rotterdam. De kans is zeer groot dat dit de Prof. Poelsflat was, waar ik jaren op uitgekeken heb. Dan waren we dus enige tijd buren. Getuige de beschrijving in het veelgelezen prachtblad HP De Tijd van deze week (9 februari 2007), is A punt in stijl begraven: ’s ochtends vroeg op kosten van Sociale Zaken & Werkgelegenheid, in zijn geboortestad Rotterdam, die ‘teringstad’ (zoals hij zei in het interview met Wim Noordhoek op de radio – let op de interventie van de ruwe Turk!) zij het niet op Zuid, waar hij het levenslicht zag, maar op de begraafplaats Crooswijk.
Jeroen Louis, 11 februari 2007
