Haruki Murakami, vert door Luk Van Haute, eerste druk 2009, 205 blz, Uitgeverij Atlas
Boeken:
Waarover ik praat als ik over hardlopen praat- Haruki Murakami
Mijn lichaam schreeuwt 'STOPPEN!!' maar ik loop door. 'Dit noooooit meer!' Op een gegeven moment hoor ik in de verte de omroeper bij de finish. 'Toen kreeg ik plotseling vleugels.' Het zou aardig zijn als ik dat kon zeggen, maar zo is het bepaald niet. Puur op wilskracht kom ik de laatste meters door.
Het is 25 maart 2009 in Ede. Ik heb zojuist mijn allereerste loopwedstrijd gedaan, een veldloop over zanderige bospaden. Een half jaar geleden zijn we met een groepje begonnen. Twee minuten aan één stuk door hardlopen was in het begin al een forse uitdaging. Het ging al snel beter, maar deze zes kilometer voelden nog steeds als zestig.
De Japanse schrijver Haruki Murakami is een échte loper. Hij heeft al zo’n dertig marathons afgewerkt. Aan de hand van zijn loopervaringen heeft hij nu zijn gedachten geboekstaafd onder de titel Waarover ik praat als ik over hardlopen praat, uit het Japans vertaald door Luk Van Haute.
Juist in hun non-fictie werk hebben veel schrijvers de neiging om interessant te doen, met kunstig geformuleerde gedachten over het leven en verwijzingen naar filosofen en dichters. Murakami is heel anders. Hij schrijft zonder pretenties, 'een vrijblijvende tekst over hardlopen.' Murakami maakt het niet mooier dan het is: Als het koud is, denkt hij tijdens het hardlopen aan de kou. Als het warm is, aan de warmte.
Ik heb begrepen dat Murakami als romanschrijver buiten Japan en de Verenigde Staten een kleine, maar hartstochtelijke schare bewonderaars heeft. Ook Tim Krabbé is fan. Ik kan me voorstellen waarom. Het lijkt alsof Murakami achteloos schrijft wat er in hem opkomt. Die pretentieloze houding is aantrekkelijk. Sommige zinnen zijn minder fraai, bijvoorbeeld als de stompzinnige stoplap 'zeg maar' weer eens wordt gebruikt. Misschien ligt het aan de vertaling. Misschien ook niet.
Eigenlijk is hardlopen het omgekeerde van drinken. Daar heb je eerst het genot, maar volgt onvermijdelijk de kater. Tijdens het lopen voel ik pijn en ander ongemak, maar na afloop komt de beloning in de vorm van een ontspannen, euforisch gevoel waar ik dagen op kan teren. De omgekeerde kater van het hardlopen, daar doet een mens het voor.
Jeroen Louis, 15 april 2009
