Nebbia, Cirque Éloize & Teatro Sunil, Luxor Theater, Roterdam
Acrobatiek, poëzie en humor : Nebbia
Op één van mijn eerste motorreizen door Europa belandde ik ooit in de zomer in Avignon. Nooit waren de nachten zwoeler dan toen we ’s avonds van het kampeerveldje via de brug over de Rhône naar de oude stad liepen. Het beroemde festival was in volle gang en binnen de stadsmuren was het een bont spektakel van muziek en theater. Dronken van de wijn en de zomer zwierven we tot aan de ochtend over het plein tussen het pauselijk paleis en de dom. L'on y danse, l'on y danse.
De geest van toen komt opeens weer over me als ik op een mooie pinksterdag geniet van de voorstelling van het Canadese Cirque Éloize en het Italiaanse Teatro Sunil. Nebbia is Italiaans voor nevel. In een dikke mist betreden de verteller en zijn maat het podium. Met veel humor vertellen ze van hun dorpje in de bergen, en de gebruiken daar. Ik moet denken aan Alleen op de wereld, Pinocchio en Mort à crédit van Céline.
Nebbia bevat niet echt een doorlopende verhaallijn, het is meer een aaneenschakeling van betoverende beelden en mooie verhalen. Een mengeling van acrobatiek, theater, muziek, poëzie en humor. Veel mensen hebben hun kinderen meegenomen naar het Luxor. Dat kan, maar er zitten ook rauwe randjes in die kinderen niet zullen oppikken. Zoals de suggestie van verboden seks aan het einde van een prachtige scène in de slagerij. Maar voor je erover kunt nadenken, is de volgende akte al weer begonnen.
Op het podium is vaak veel tegelijk te zien. Er vliegt van alles door de lucht en de verschillende acrobaten en acteurs vertonen gelijktijdig hun kunsten. Sommige scènes zijn heel poëtisch, zoals die waarin het toneel is veranderd in een woud van buigzame stokken waarop bordjes draaien. De belichting is prachtig. In andere gedeelten wordt het publiek bij de act betrokken. Er is veel aanstekelijke muziek.
Het opvallendst zijn waarschijnlijk de halsbrekende acrobatische toeren die op grote hoogte, letterlijk en figuurlijk, worden uitgehaald met trapezes en trampolines. Ook is er een soort slangenmens, die zijn romp bijna volledig kan draaien ten opzichte van zijn onderlijf. Nebbia heeft iets weg van een rondreizend circus met rariteitenkabinet. Op een gegeven moment vliegen er bollen met een soort propeller als kleine helikopters door de ruimte. Af en toe rijdt er een soort middeleeuwse robot van de ene kant naar de andere. Alice in Wonderland, maar dan in 2010. Prachtige dromen, vol weemoed en ontroering, met op de juiste momenten de bevrijding van muziek en gelach.
Jeroen Louis, 13 juni 2010
